Holocaust herdenking – Gedicht Chris Bellekom

Vervoersbewijs

Het is moeilijk zoeken naar woorden als je na lang puinruimen tussen het as bladert in boeken met zwarte pagina’s. Als je kijkt naar lange lege lijsten met uitgegumde namen.

Het is moeilijk zoeken naar woorden in een

donkere kamer waar alle kaarsen uitgeblazen zijn, de elektriciteit is afgesloten. Er slechts op een kille zolderkamer achter afgeplakte ramen nog een klein lampje brandt.

Het is moeilijk zoeken naar woorden als je een dichter bent en de beelden probeert te bedenken

van de kampen. Je werkelijk geen voorstelling.. kunt maken. Als je niet kunt ontzien dat NSB begint met NS.

Het is moeilijk zoeken naar woorden. Dan grijp je naar cijfers. Het waren in een paar jaar tijd maar honderd treinen. Maar honderd treinen… Hoe dan? Er gaan vandaag al vanaf station Gouda 300 treinen. De holocaust eindigt met honderd.

Het is moeilijk zoeken naar woorden als de verhalen die je horen moet om woorden te vinden

verstoken blijven achter gesloten monden en verschrikte ogen die zo veel gezien hebben dat ze

de rest van hun leven willen zwijgen.

De doden die zwijgen. Wie overbleef dient te schreeuwen. Die moet zoeken naar woorden.

Waar je ze maar kunt vinden. Wie overblijft, wie mee leeft, wie stil staat, wie huilend op het perron de trein in de verte ziet vertrekken, dient te schreeuwen.

Het is moeilijk zoeken naar woorden als de zon schijnt op het verleden, op het gras dat vol klaver bloeit op de massagraven, de wereld alweer verder draait, de beelden goed geprepareerd in de archieven zijn gestopt. Want, Da’s war Einmal.

Maar het was niet moeilijk te zoeken naar de woorden die hierbij passen. Het was verdomd eenvoudig: “Eénmaal een enkele reis. Derde klasse alstublieft.”